Ik wil op mijn blog een kamerbreed tapijt


Barry_Hughes“Wat vind jij ervan dat de Duitsers gewonnen hebben Edwin?” Ik heb de vraag vaak gehoord, maar ik heb eigenlijk niks met voetbal. Het zou dan ook te ‘inhakerig’ zijn geweest om deze blog tijdens het WK te publiceren. Want iemand herinnerde me onlangs aan oud-trainer Barry Hughes, en dan vooral de manier waarop hij schnabbelde naast zijn trainersbaantje. Ik heb het dan niet over zijn carnavalskraker “Kamerbreed tapijt”, maar de lezingen die hij buiten werktijd aan het bedrijfsleven gaf. Barry was één van de eerste van vele sportmensen die geld verdient door met een sportverhaal congressen en bedrijfsbijeenkomsten op te leuken. Los van het feit dat mensen het leuk vinden om zo’n BN’er in het echt te zien, hebben bekende sporters soms ook inhoudelijk best een goed verhaal. Ze gebruiken hun dagelijkse (sport)ervaringen om de mensen in de zaal een ‘wijze les’ te leren. En eigenlijk is dat ook wat je in een blog doet, zo leerde Hemingway mij.

Ik behandel in dit artikel één van de items uit mijn Workshop Zakelijk Bloggen

De abstracte kermisattractie

Ik spreek in mijn workshops altijd over het ‘tangmodel’, een zelfverzonnen woord waar in de journalistiek vast een echte vakterm voor is. Waar het om gaat is dat je begint en eindigt met een ‘case’, iets concreets waar mensen zich echt iets bij voor kunnen stellen; zoals iets wat je hebt meegemaakt of een letterlijk citaat. Vanuit die ‘case’ zuig je mensen op in de les die vanuit die case te trekken is, bijvoorbeeld dat je, eh, lezers in het verhaal moet zuigen. Dat is de les van deze blog namelijk, voor het geval je het niet door zou hebben.
Als je direct met de ‘abstracte les’ zou beginnen zou niemand aanhaken. Vergelijk het maar met een kermisattractie, want die moet ook telkens terug naar beneden om mensen af te zetten en nieuwe op te halen. Niemand haalt het in zijn hoofd om op de Turbo Booster (bestaat die?) te springen tijdens de rit. Dit geldt ook voor blogs: als ze meteen beginnen met ‘de rit’, haakt niemand aan. Volgens Hemingway moet je zelfs beginnen met het schrijven van de ‘echtste zin die je kent’. Maar wat betekent dat?

Wat is een echte zin?

“All you have to do is write one true sentence. Write the truest sentence you know.” Net als alle andere schrijvers, had ook Ernest Hemingway last van ‘writer’s block’. Hij staarde lang naar het vuur in de open haard of naar buiten over de daken van Parijs, en werd nerveus van het feit dat er niets op het papier kwam. Tot hij zichzelf het trucje leerde van die echte zin. En uit die echte zin rolde meestal de rest van het verhaal wel.  Maar wat zit er in zo’n ‘echte zin’? Schrijver Frank Barone beweert het volgende: “A ‘true’ sentence…
…shows instead of tells
…uses sense words
…uses active verbs
…does not use the following forms of the verb “to be”: is; are; was; were; has, have, had been.”
Een hele lijst met criteria dus, waar mijn eerste zin van dit blog volgens mij helemaal niet aan voldoet. Maar goed, volgende keer beter. Het is belangrijk dat die eerste zin een onweerstaanbare rode loper naar je verhaal vormt. Eentje waar je niet langs kunt stappen, ‘kamerbreed’ dus. Maar dan ben je er nog niet. Je wilt dat mensen door blijven lezen immers, bij voorkeur tot het eind. En dat wordt erg bepaald door de eerste paragraaf.

Nu volgt de eerste paragraaf

De eerste paragraaf heeft een bijzondere functie. Want behalve het feit dat deze de eerste zin bevat (die ‘echte’), bevat deze ook een aankondiging: de les uit het blog moet expliciet worden aangekondigd, dan wel moeten lezers geprikkeld worden om de les te willen horen, bijvoorbeeld met ‘teasers’.
De eerste paragraaf heeft ook een belangrijke andere functie: de ‘cliffhanger’. Aan het eind moet namelijk een zin staan die mensen nieuwsgierig maakt, waardoor ze verder willen lezen. Dat heeft ook te maken met het feit dat op veel blogsites in de (eerste) overzichtspagina van elke blog alleen de eerste paragraaf te lezen is, waardoor mensen moeten klikken om het hele artikel te lezen. En die kliks lijken de laatste tijd wel erg veel kracht te vergen, veel mensen bladeren verder als paragraaf 1 ze niet aanspreekt. En dat is zonde toch? Lees je de laatste paragraaf ook nog even mee?

Als mensen hebben besloten om na de eerste paragraaf verder te lezen, lezen ze meestal het hele blog uit. Maar aangezien ik verder niets te melden heb over deze les, laat ik het hierbij. Want het voetbal begint bijna zie ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s