“Via social media landen ze op mijn verhaal”

“Tot nu toe kunnen we makkelijk aan mensen komen, dat heeft te maken met de structuur van ons bedrijf: we hebben geen managers en veel vertrouwen. Ik heb net een man van bijna 60 aangenomen die ‘zijn laatste trucje’ bij ons wil doen. Hij hoorde van zijn schoonzoon over onze bijzondere aanpak, die werkt bij een klant van ons en had verteld over onze filosofie.” Fred Rommens is oprichter van huisvestingsbureau Treetops, en zijn online ‘verhaaltjes’ zijn meestal voldoende om medewerkers aan te trekken. Hij laat zijn collega’s ook overal over meebeslissen, zoals over sollicitanten: “Zo’n nieuwe moet wel geaccepteerd worden door de collega’s, als zij het niet zien zitten gaat het niet door. Mijn collega’s selecteren, ik kom pas aan het eind om de handtekening te zetten. Maar natuurlijk voel ik al snel of het past, en het gaat ook niet altijd 100% goed. Iedereen maakt fouten, ook ik. Het is dus geen garantie dat een democratisch proces altijd perfect is.”

Klik hier om op het Platform Inbound Recruitment verder te lezen

social-media

Mijn blog op Marketingfacts over het ‘Rags-To-Riches’ model

rags-to-richesmodelJustin Bieber kwam op 1 maart 1994 als enigst kind ter wereld in een gebroken gezin in London (Canada). Justin werd opgevoed door zijn moeder Pattie, die met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen. Hij bleek veel muzikaal talent te hebben en speelde al vrij snel drum, trompet, gitaar en piano. In 2007 werd hij tweede op een plaatselijke zangwedstrijd en zijn moeder plaatste de videobeelden ervan op Youtube, zodat de rest van de familie zijn prestatie ook kon zien.
In datzelfde jaar klikte Scooter Brown, een manager van een platenlabel, per ongeluk op de video van Justin toen hij naar een andere zanger op zoek was. Na een uitgebreide speurtocht wist hij dit -toen nog- onbekende talent op te sporen. En ondanks twijfels bij zijn moeder, omdat Scooter geen Christen was, besloot ze dat hij Justin mee mocht nemen voor het opnemen van wat demo’s. De rest van het verhaal is bekend natuurlijk.

Valt het je op hoe boeiend dit soort verhalen zijn? Verhalen over mensen die met niets begonnen en extreem succesvol worden? Wacht, ik doe er nog eentje.

Klik hier om bij Marketingfacts verder te lezen

Mijn blog op Bouwkennisblog over installateurs en internet

solar_heat_system_with_afterheating“Ik had een poetsvrouw ingehuurd voor een paar dagen in de week, maar ik zag op haar CV dat ze ook wat marketingdingetjes had gedaan. En nu doet ze de rest van de week de marketing hier, en dat doet ze erg goed.” Martijn Verspeek is eigenaar van Installatiebedrijf Verspeek, en ongetwijfeld éénoog in het land der blinden. Hij deelt namelijk als één van de weinigen in zijn branche al zijn kennis via blogs en social media, ook al hebben zijn ouders er af en toe wat moeite mee: “Mijn vader vond het maar onzin die social media: ‘Kun je niet beter gewoon gaan werken?’ Inmiddels weet ook hij wel beter.”

Klik hier om bij Bouwkennis verder te lezen

Mijn blog op Marketingfacts over het gevaar van (marketing-)KPI’s

mcnamara_robert_sIrriteer jij je ook zo aan die popups op je telefoon? En dan heb ik het niet eens over advertenties (daar heb je adblockers voor), ik bedoel vooral nieuwsbrief-popups. Soms verschijnen ze al voordat je nog maar één letter van de website gezien hebt, laat staan dat je het gevoel hebt dat dit een site is om te volgen. Een gevoel dat je vaak niet eens hebt na het lezen van het eerste artikel, laat staan dat je dan al een nieuwsabonnement wilt.

Wat ik me dan afvraag: degene die die irritante popup heeft bedacht, heeft toch zelf ook een telefoon? Die moet toch weten hoe irritant het is? Erg vreemd, ik noem het marketingschizofrenie: we zijn als commerciële mensen in staat om overdag dingen te maken die we zelf ‘s-avonds haten (of op zijn minst negeren): advertenties, commercials, cold calls, noem maar op. En ja ook popups. Lastig te genezen die schizofrenie blijkbaar, Google heeft besloten zelf maar de politie-agent uit te gaan hangen en sites met popups te straffen.

Als ik met ‘digital marketers’ hierover discussieer, krijg ik telkens dezelfde reactie: “Het werkt toch, Edwin?” Als ik dan doorvraag blijkt dat ze het bijvoorbeeld hebben over ‘een verdubbeling van het aantal nieuwe abonnees ten opzichte van de situatie zonder popup’. Dat zal relatief heel leuk zijn, maar absoluut gezien irriteren ze nog steeds ontzettend veel mensen. Want al gaat de ‘conversie’ dan van 0,1% naar 0,2% (mede door de ‘fat finger error‘), er is nog steeds 99,8% die het niet wilde zien. Ik begrijp die ‘het-werkt-toch’-redenering dus totaal niet, en dan is het heel plezierig om een term tegen te komen die je hierin bevestigt. Een term die aangeeft dat deze manier van denken al lang heel fout is: The McNamara Fallacy.

Klik hier om bij Marketingfacts verder te lezen

Mijn blog op Marketingfacts over SEO voor je hele bedrijf

seo“Ken je die kastjes die je in het stopcontact kunt steken, Edwin, om je wifisignaal in huis te versterken? Daar wordt heel veel op gezocht bij Google. Ik heb daarom een website gebouwd waarop alle vragen worden beantwoord over die dingen, om klanten via Google te lokken. En toen ging ik op zoek naar een leverancier.” Een student die me wilde interviewen over inbound marketing vertelde me over zijn bedrijfje. Hij vroeg mijn hulp omdat er over inbound marketing niets in zijn opleiding zat: “Ik heb in mijn vierjarige opleiding Digitale Marketing alleen maar een kort lesje over zoekmachine-optimalisatie en SEO gehad. En nu verdien ik er mijn geld mee.” Over de groeiende kloof tussen marketingopleiding en -praktijk kan ik hele verhalen schrijven. Maar wat me na het gesprek vooral bezig hield: deze jongen zet even het hele economische model op zijn kop. Ik leg het uit.

Klik hier om bij Marketingfacts verder te lezen

Pakkende titel? Gebruik het Economist-model

FirstEditionMasthead“Hay Edwin. Ik had gisteren een discussie met collega’s over de koppen van onze blogs. Ze willen vooral koppen die prikkelen, maar die eigenlijk ook keywords bevatten voor vindbaarheid. Hoe zoek jij de balans daarin?” Een mooie vraag van Remco Verhezen, ik moest meteen denken aan het Economist-model. Eh, zo noem ik dat in mijn workshops.  Lees verder

Mijn blog op het ‘Platform Inbound Recruitment’ over terugkerende medewerkers

Bij MCB hebben we de regel dat medewerkers maximaal drie keer terug mogen komen als ze elders gaan werken, zo hoorde ik ooit. Of het waar is en wat de reden hiervoor is (zelfbescherming?) is mij niet duidelijk, maar die terugkerende medewerker is veel waard. Ik leg uit waarom, en wat de relatie met ‘inbound recruitment’ is.

Klik hier om bij het Platform Inbound Recruitment verder te lezen