Waarom Jumbo juist nu de kant van Zwarte Piet moet kiezen

Zwarte_Piet_-_Henk_Elsink“Nu Albert Heijn ervoor kiest om Zwarte Piet te laten vallen, zullen de andere winkelketens wel volgen”, zo hoorde ik de diskjockeys van Radio 538 tegen elkaar vertellen. Maar zo logisch is dat niet. Want los van hoe je in deze discussie staat, marketingtechnisch is er best een goede reden voor runner-up Jumbo om juist de kant van Zwarte Piet te kiezen. En dat heeft alles te maken met het internet, en het effect dat het op mensen heeft gehad. Lees verder “Waarom Jumbo juist nu de kant van Zwarte Piet moet kiezen”

Mijn blog op Marketingfacts over Authenticiteit en beren

“Ik wil je iets verklappen Edwin: wat niemand weet is dat ik ook regisseur ben van professionele videoproducties.” Ik was op bezoek bij storytelling-goeroe Debbie Bernasco en het viel me inderdaad op dat het geen camera van de Action is die ze aan het installeren was. Maar wat me vooral opviel was de zin erna: “En weet je, het verandert wel. Ik hoorde mezelf onlangs tegen iemand zeggen ‘Wat we eigenlijk echt willen zien is toch de authentieke mens’, niet? Video moet er niet te gelikt uitzien, terwijl dat er tijdens mijn opleiding juist in werd gehamerd.” Gelikt. Dat woord was voor mij de trigger. Ik had het voornemen een blog te gaan schrijven over likken (jawel), maar twijfelde nog. Debbie trok me over de streep, want ik zit er zelf de laatste tijd enorm mee te worstelen: als ‘gelikt’ niet meer is wat mensen willen zien, dan zijn er enorm veel likkende marketinglui die van ambacht zullen moeten veranderen. Wat ik met dat likken bedoel? Ik leg het even uit.

Klik hier om verder te lezen

SmokeyBear1

Authenticiteit: 1 manieren om jezelf te zijn op social media

“Het is echt vreemd, ik weet niet beter dan dat wanneer een groep mensen zich om mij heen verzamelt, ik elk moment in elkaar geslagen kan worden”. Een uitspraak van Lauren Luke, die het op school niet makkelijk had. Maar ze doet de uitspraak op een bijzondere plaats: Times Square in New York. En deze keer wilde de massa haar niet in elkaar trappen, de massa was helemaal weg van Lauren, ze stonden in de rij om haar nieuwe make-uplijn te kunnen kopen. En om dat te bereiken deed Lauren iets heel moeilijks: ze was en bleef zichzelf op social media. 

De kortste weg naar succes
Ik zie ze heel vaak voorbij komen: ‘x ways to be authentic on social media’, of een variant daarop. In één van de bijbels op Inbound Marketing-gebied werd het al geadviseerd: mensen zijn dol op lijstjes, geef ze lijstjes. En daarom word je er nu mee om de oren geslagen op Twitter en bij LinkedIn-groepen. En allemaal komen ze op hetzelfde neer: een snellere weg naar succes. Maar de Engelsen hebben het al eens heel mooi verwoord: “There is no shortcut to a place worth going”

Zwanger geschopt
Lauren is ook Engels. Ze werd in 1981 geboren in een arm gezin ten zuiden van Schotland, en heeft veel ellende meegemaakt. Haar vader verliet het gezin toen haar moeder een tweeling kreeg, en toen Lauren zelf op 15-jarige leeftijd zwanger werd verliet ook haar vriend haar in de week dat hun kindje geboren werd. Na geflopt te zijn op school en in enkele banen, besloot ze alles op alles te zetten: ze kocht een voorraadje make-up van een groothandel en begon deze via eBay te verkopen. Maar ze deed iets slims: in plaats van foto’s van make-up in doosjes op eBay te zetten, gebruikte ze foto’s van haar opgemaakte gezicht. Voor het eerst dichtte iemand de kloof tussen de advertentiebelofte en de praktijk…
Dat werkte goed, te goed: ze kreeg zoveel e-mails per dag over hoe ze de make-up had opgebracht, dat ze besloot zich over haar schaamte te zetten en een Youtube-kanaal te openen (juli 2007): Panacea81. Het is boeiend om de kloof te zien tussen haar allereerste video (klik hier), waarin ze vanwege haar accent niet eens durfde te praten, en een video van een jaar later (klik hier), waarin ze al veel zelfverzekerder overkomt. En het accent maakt het juist charmant.

Hondenscheten
In korte tijd werden haar video’s miljoenen keren bekeken door ‘fans’ (Lauren houdt niet van dat woord, ze zegt liever ‘vrienden’) en toen ging het hard: ze kreeg het aanbod om een eigen make-uplijn op de markt te brengen, ontmoette de Queen en de ‘oude media’ ontdekten haar online succes: filmploegen uit de hele wereld wilden haar slaapkamer filmen, waar ze nu nog steeds haar Youtube-filmpjes opneemt. Dat laatste is belangrijk, want zoals ze haar eigen “story” (klik hier) afsluit: “I don’t like people calling me a celebrity […] I live quite a simple life when I’m at home. […] I love going for long walks in the country with my son Jordan and our three dogs Mindy, Phoebe and Sooty. They are very cute but they also snore and fart a lot”. Blijkbaar kun je één van de drie honden zelfs horen snurken op de achtergrond van Lauren’s video’s.

De vloekende wijnexpert
Een ander voorbeeld van iemand die eenvoudig is geboren en multimiljonair is geworden door zichzelf te zijn EN te blijven is Gary Vaynerchuck, zoon van wat hij noemt een ‘Sovjet-dad’ uit Wit-Rusland en al sinds zijn 8e levensjaar een ondernemer. Gary is één van de grootste wijnexperts ter wereld en verdient (indirect!) tientallen miljoenen per jaar aan het verkopen van wijn. Want wat hem, net als Lauren, onderscheidt van de rest van de mensen die veel geld willen verdienen, is dat zijn uiteindelijke ‘dagelijkse drive’ niet het geld is. Hij heeft altijd direct contact gezocht en gehad met al zijn klanten, nooit op een geautomatiseerde manier. Bekijk voor de grap eens zijn Twitter-timeline (klik hier), en zie hoe vaak hij persoonlijk reageert op tweets van klanten. Hij beantwoordt ook alle mails, waarbij hij onlangs in een interview aangaf “Ik loop misschien 2500 mails achter op dit moment. Dat lijkt veel, tot je beseft dat ik zo’n 1000 mails per dag ontvang”.
Een leuke, snelle manier om Gary te leren kennen is door te kijken naar zijn interview op CNN, klik hier. Maar als je deze maand besluit om 50 minuten ervan echt goed te besteden moet je deze video bekijken, waarin Gary op een ontzettend inspirerende wijze laat zien hoe hij met publieken omgaat: alsof het echt mensen zijn. Gary’s uiteindelijke doel is overigens om de New York Jets te kopen, hij vermoedt dat dat nog een jaar of 10 gaat duren. En wat Gary afgelopen week nog het meest verraste is dat iemand (hij weet niet wie) de site thanksgary.com voor hem heeft gebouwd. Een hommage aan een man die gewoon nog leeft, maar blijkbaar erg inspireert. En met wat scheldwoorden: elk filmpje van hem begint met de zin “This video contains colourful language”, maar volgens zijn boekingskantoor kan hij zich desgevraagd inhouden.

Nieuw: ‘Maturialism’
Wat opvalt aan heel veel social media goeroes, is dat ze zelf niet praten over honden die scheten laten, of dat ze net als Gary geen disclaimers voor hun videopresentaties laten zien. Ze communiceren politiek correct, terwijl dat helemaal nergens voor nodig is volgens de trend ‘maturialism’, die ik in een eerdere post al eens heb toegelicht (klik hier). Kort gezegd: dankzij het internet schrikken mensen tegenwoordig niet meer zo snel van ‘kleurrijk taalgebruik’. Volgens de bedenkers van de term ‘maturialism’ is het zelfs slim om af en toe wat van dit taalgebruik te gebruiken, immers uiteindelijk is maar een paar procent van de bevolking hier echt door ontdaan, de rest doet dat zelf ook. En vindt het geweldig als jij dat als ‘leverancier’ ook doet. Wtf!

Lauren Luke gaat wel heel ver in haar authenticiteit: toen haar jaloerse nieuwe vriend haar tegen een koffietafel had geduwd zat haar gezicht vol blauwe plekken. Maar ze had er geen problemen mee om dit als een kans te zien om mensen te leren hoe ook in dit soort situaties make up handig kan zijn om problemen te bedekken, klik hier om de video te zien. En schrik niet aan het eind.

Deze post vormt de basis van het negende hoofdstuk van het boek ‘REAL Inbound Marketing’ (klik hier, Nederlandstalig). En als je denkt dat ik je kan helpen bij je marketing kun je me mailen op edwin@vlems.nl

Eet geen iPods

In 2005 introduceerde Apple de eerste iPod zonder schermpje, de shuffle. Het ontbreken van een scherm werd door Apple niet gebracht als bezuiniging, maar als bijzondere eigenschap: laat je muzikaal verrassen door je iPod. Het apparaat was klein en had de vorm van een pakje kauwgum, maar wat sommige oplettende lezers vooral opviel was een zin van vier woorden in de handleiding: “Do not eat iPod”. Op het internet ontstak onmiddellijk een discussie: is de zin toegevoegd door de juristen van Apple, of is het een grap die werd goedgekeurd door Steve Jobs? Wat bijdroeg aan de verwarring was niet alleen dat de zin in vrijwel alle landen ontbrak aan de handleiding, maar dat deze in Engeland werd omgevormd tot “Do not chew iPod”. Engelsen mochten de iPod wel in de mond stoppen, maar er vervolgens niet op kauwen? De meeste stemmen gingen uiteindelijk naar de verklaring ‘Jobs-gekeurde grap’, maar Apple gaf wijselijk (of ook een vorm van humor?) geen uitsluitsel.

Bovenstaand voorbeeld komt uit het boek ‘Personality not Included’ van Rohit Bhargava, en hij wil hiermee een belangrijke discussie oproepen:  zou een dergelijke grap in jouw bedrijf kunnen? Wat hij in zijn boek betoogt is dat er in de meeste, vooral grotere bedrijven, dit soort grappen altijd wel door iemand wordt tegengehouden onder het motto “Dat kun je niet maken”. Bedrijven hebben tegenwoordig geen persoonlijkheid meer betoogt Rohit, en verliezen daarmee hun aantrekkelijkheid voor werknemers én klanten. Want wat ook de mensen achter de site Trendwatching.com duidelijk willen maken met hun term ‘maturialism’, is dat de meeste mensen een beetje grollen en shockeren wel kunnen waarderen, terwijl de meeste bedrijven in hun hele communicatie altijd rekening houden met die paar ‘tere zieltjes’ die niet tegen vloeken of lompe grappen kunnen. En op die manier verwijderen ze de persoonlijkheid uit hun communicatie.

Dat slimme bedrijven moeten zorgen dat ze een persoonlijkheid hebben is geen nieuw advies: reeds in 1999 irriteerden enkele internetgoeroes zich aan de onpersoonlijkheid van het bedrijfsleven, en schreven als reactie een manifest met 95 stellingen (zoals Luther destijds deed tegen de Katholieke kerk) met als naam The Cluetrain Manifesto, en met als centrale boodschap “[Internet]markten zijn conversaties. Hun deelnemers communiceren in een taal die natuurlijk, open, eerlijk, geestig en vaak schokkend is. Of het gaat om uitleggen of klagen, grappen maken of serieus zijn, de menselijke stem is onmiskenbaar echt en kan niet vervalst worden.”. En wat ze tegen het bedrijfleven willen vertellen:

“Wij zijn geen kijkers of eindgebruikers of consumenten. Wij zijn mensen – en onze reikwijdte gaat verder dan jij kunt grijpen. Doe daar maar wat mee…”

In het afgelopen jaar zijn er meerdere boeken geschreven met telkens dezelfde boodschap: verstop de mensen in je bedrijf niet achter het logo of achter het 0900-nummer. Schuif ze naar voren en maak ze bereikbaar, laat ze niet praten met scripts maar met menselijke taal. En wees niet bang dat ze iets verkeerd zeggen, dat bewijst immers hun menselijkheid.  Het gevolg zal zijn dat je een magneet zult worden voor potentiële medewerkers en klanten, zonder dat je een cent in werving hoeft te investeren. Dit alles geldt niet alleen voor de consumentenmarkt, maar net zo goed ook voor bedrijven in de metaalindustrie.

Dus rest de vraag: wat gebeurt er in jouw bedrijf als iemand een grap in de bedrijfsbrochure zet?

Dit is de basis van hoofdstuk 7 van het boek ‘REAL Inbound Marketing’ (klik hier, Nederlandstalig).