Geplaatst in Authenticiteit, Integriteit, Maatschappelijk verantwoord ondernemen, Thought Leadership

“Dipje? Niet met deze dipsauzen…

brene brown…lekker, makkelijk te maken én lactosevrij.” Is dat herkenbaar? Dat de foto’s bij recepten nooit lijken op jouw brouwsel? En dat dat ‘makkelijk te maken’ ook wel tegenvalt?  Ik bladerde wat door de ‘Hallo Jumbo’, en als marketeer weet ik natuurlijk dat die gerechten op de foto vaak niet eens eetbaar zijn omdat ze door de fotograaf ‘visueel zijn verbeterd’. Dat die perfecte kindjes aan de picknicktafel op de foto in het echt verwende, gefrustreerde rotjochies zijn wiens ouders per se wilden dat ze fotomodel werden. Maar veel van de mensen die daar doorheen bladeren weten dat niet; hun eigen imperfectie doet pijn als ze daar naar kijken. Een indrukwekkend TED-filmpje van Brene Brown over schaamte laat dit mooi zien. Ze beschrijft daarin een parfum-commercial die de ‘perfecte vrouw’ laat zien: “I don’t know how much perfume that commercial sold, but I guarantee you, it moved a lot of antidepressants and anti-anxiety meds.” We hebben als marketeers het mooiste beroep van de wereld, waarom doen we anderen dit dan aan? Het merk Dove stipte dit ook aan in haar recente campagnes, maar ook zij kunnen nog dat stapje extra zetten. Lees verder ““Dipje? Niet met deze dipsauzen…”

Geplaatst in Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Mijn blog op Bouwkennis over Mantelzorg en Maaike Wolfs

“Ik denk dat we met zijn allen nog heel erg moeten veranderen, bij andere culturen is het normaal dat je je ouders zelf verzorgt.” Maaike Wolfs praat vol overtuiging, ze heeft zich als bouwkundige gespecialiseerd in ‘mantelzorg’ oftewel de zorg door mensen uit de directe omgeving. Ze adviseert dan natuurlijk over aanpassingen aan de woningen van hulpbehoevenden. Want de Nederlandse staat trekt zijn handen steeds meer af van de zorg en hoopt dat de maatschappij het overneemt, onder andere met nieuwe wetgeving (om precies te zijn: ‘bijlage 2 van de wet BOR’) en maatregelen op gemeenteniveau. Over die wetgeving straks meer.
Maaike is sowieso erg ‘maatschappelijk verantwoord’ bezig merk ik, haar kindje krijgt zelfs uitwasbare luiers: “Ja er zit wel een papieren binnenkant in die je weggooit hoor, anders stop ik ze niet in mijn wasmachine. En als we een dagje weggaan neem ik gewoon wegwerpluiers mee, zo fanatiek ben ik nou ook weer niet.” Maaike weet het goed te vertellen: “Als je het over duurzaamheid hebt knaagt bij iedereen wel iets, ondanks dat we er luchtig over doen. Mensen roepen bijvoorbeeld heel laconiek ‘Afval scheiden? Het wordt toch allemaal bij elkaar gegooid’. Ik ben ook niet heilig hoor, maar ik vind dat je op zijn minst na moet denken over waarom je dingen doet.”

Klik hier om bij Bouwkennisblog verder te lezen

mantelzorg

Geplaatst in Integriteit, Maatschappelijk verantwoord ondernemen, Transparantie

Mijn blog op Bouwkennisblog over marketing en moraal

“Het is niet het verzekeren dat een imagoprobleem heeft, het zijn de verzekeraars.” Een treffende uitspraak van reclameman Arjan Kapteijns naar aanleiding van een nieuwe hele misplaatste campagne van het Verbond van Verzekeraars om het ‘imagoprobleem van verzekeren’ aan te pakken. Maar Arjan legt de vinger op de zere plek, en volgens mij gaat het in dit geval om een ‘plekpijn’ die van binnenuit komt: het immorele gedrag in de verzekeringsbranche. Met alleen een pleister kom je er dus niet, er zal dieper in het lichaam gekeken moeten worden: dit soort bedrijven zullen toch eens hun morele gedrag tegen het licht moeten houden. Maar net als lichamen houden sommige branches helemaal niet van ‘visitatie’, waaronder ook de bouw. En dat geeft hele vreemde vormen van uitslag volgens mij.

Klik hier om verder te lezen bij Bouwkennis

Handcuffs-20060604[1]

Geplaatst in Case, Inbound marketing, Innovatie, Maatschappelijk verantwoord ondernemen

Mijn blog op Marketingfacts over Seats2Meet en gratis lunch

“Wat kost dat dan als je daar een dagje zit? Niets. Hoezo? Betaal je voor de wifi dan? Nee, wifi is gratis. Dan word je getild met de koffie zeker? Nee is ook voor niks. Zelfs een uitgebreide lunch zit erbij. Wat? Hoe verdienen ze dan hun geld? Voor niets gaat alleen de zon op toch?” Dit soort gesprekken heb ik al meerdere keren gevoerd sinds ik als ‘ondernemer’ (eh parttime) besloot om eens een dagje Seats2Meet te doen; het concept is blijkbaar erg wennen. Toen ik via Twitter aankondigde dat ik dit blog ging schrijven -straks vertel ik waarom- vroeg iemand al meteen om mij het idee achter Seats2Meet eens uit te leggen. Dus laat ik daar eens mee beginnen.

Klik hier om bij Marketingfacts verder te lezen

Human_computers_-_Dryden

Geplaatst in Case, Maatschappelijk verantwoord ondernemen, The Intention Economy

Mijn blog op Marketingfacts over het echte verhaal van de HEMA

“De Hema-directie moet niets meer van marketing hebben”, zo kopte de Adformatie onlangs. Nu heb ik zelf ook niks meer met de ‘klassieke’ marketing zoals die helaas nog steeds op scholen wordt lesgegeven, en tot voor ‘kort’ ook door mij. Dat woorden als ‘branding’ bij Hema inmiddels verboden zijn verklaard begrijp ik ook, in een wereld die steeds transparanter wordt is het steeds vreemder om je anders voor te doen dan je bent. Wat ik wel jammer vind is de manier waarop de ‘managers’ van Hema vervolgens wel aan marketing gaan doen: heel veel filialen openen in het buitenland, en de kosten afwentelen op iedereen behalve de klant (zoals leveranciers en franchisers). Logisch vindt directeur Ronald van Zetten in de documentaire ‘Het geheim van de Hema’: bedrijven groeien, schaalgrootte of de dood zeg maar. Bij mij kruipt dan meteen de behoefte om aan ‘rootsbranding’ te gaan doen: hoe zouden de oprichters hierover gedacht hebben, als ze nu nog zouden leven? Ik duik weer even de geschiedenis in, maar de uitkomst is wellicht niet helemaal wat je hoopt.

Klik hier om op Marketingfacts verder te lezen

media_xl_1229263[1]

Geplaatst in Authenticiteit, Case, Integriteit, Story telling

Mijn blog op Marketingfacts over het échte verhaal van Bertolli

Giulio had het vrij snel door, toen hij met bezems en blikjes olijfolie op de rug van een muilezel door Brazilië voer: van de bezems moest hij het niet hebben. Aanvankelijk gaf hij de blikjes olie nog gratis bij aankoop van een bezem, maar binnen een half jaar liet hij de bezems voor wat ze waren en ging volledig over op de verkoop van olijfolie. Op zich niet vreemd: zijn Toscaanse vader Francesco Bertolli was ook al een man met een neus voor zaken. Hij stuurde niet voor niks zijn kinderen de hele wereld rond om de naam Bertolli beroemd te maken. Bertolli, inderdaad: het A-merk waarvan veel mensen denken dat het compleet verzonnen is door de afdeling ‘Authenticiteit’ van een reclamebureau. Maar ik moet iedereen teleurstellen (of juist niet): de Bertolli’s hebben echt bestaan en hebben echt een verhaal te vertellen. Maar wel een onverwacht verhaal, marketingtechnisch dan. Dit is dan ook niet het zoveelste artikel dat de authenticiteit van het Unilever-merk Bertolli aanvalt. Nou ja eventjes dan.

Klik hier om op Marketingfacts verder te lezen

1890

Geplaatst in Maatschappelijk verantwoord ondernemen, Real-Time

Mijn blog op Marketingfacts over zwakke knieën en Sotsji

“De mensen van Starbucks hielpen ons met onderdak, ze gaven ons water zelfs voordat we erom vroegen.” Toykan Topcu, een Turkse student, is dankbaar voor de hulp die de vestiging van Starbucks bij het Taksim-plein verleende tijdens de rellen in Istanbul begin 2013. Maar niet iedereen deelt die mening: De protesten waren niet alleen gericht tegen de Turkse regering, maar ook tegen de ‘corporations’ die het plein wilden exploiteren. En bij dit soort protesten zijn het meestal multinationals als McDonalds en ook Starbucks die de kop van jut zijn. “En juist om die reden moeten bedrijven als McDonalds en Starbucks als eerste laten zien dat ze er zijn voor de mensen”, zo meent Toykan, “maar er zijn mensen die Starbucks niet vertrouwen en die roepen dat ze helemaal niet helpen.” En dat terwijl Starbucks Turkije zo haar best doet, vrijwel direct na het begin van de protesten verscheen er een bericht op hun Facebook-pagina: “Vanaf de eerste rellen heeft Starbucks haar deuren opengehouden voor iedereen die hulp nodig had.” En blijkbaar deden de mensen van de lokale vestiging ook alles om te helpen, ze bleken een belangrijke bondgenoot van de protestbeweging.
Maar helaas pindakaas, de sceptici kregen gelijk: Starbucks sloot al na vier dagen haar vestiging (vesting was misschien een beter woord) bij het Taksim-plein. En dat niet alleen: ze timmerden de patio helemaal dicht, een patio die tot dat moment werd gebruikt als een soort openlucht-hospitaal voor de slachtoffers van het politiegeweld. De verontwaardiging was enorm, gezien ook de teksten die op de omheining werden geschreven. Het hoofdkantoor van Starbucks in de VS gaf geen commentaar, blijkbaar klapten ze toch dicht van alle ophef. Opvallend als je kijkt naar het gemak waarmee het bedrijf in eerdere discussies stelling neemt. En ja, dat zegt weer iets over ‘positioneren’.

Klik hier om verder te lezen op Marketingfacts

RR5015-0001R[1]